Deze week reisden een flink aantal Brabantse bestuurders naar het Belgische Leuven. Van Noord-Brabant naar Vlaams-Brabant dus.

Zeven jaar nadat ik - als kersverse watergraaf - in het Ierse Cork de start van de reconstructieplannen had meegemaakt, was het goed om weer eens met z’n allen te kijken hoe de vlag er inmiddels bij hangt. Er werd gesproken over de voortgang van de reconstructieplannen, het investeringsbudget landelijk gebied (ILG), onze waterprojecten, de realisatie van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS) en actuele onderwerpen zoals megastallen en de Q-koorts. Kortom alles wat  de kwaliteit van leven in het landelijke gebied van Brabant raakt.

Voor wat het water betreft zien we dat veel doelstellingen al zijn gerealiseerd. Wij zijn er trots op dat we samen met de provincie en veel andere partners tussen 2005 en 2008 meer dan honderd waterprojecten hebben gerealiseerd. Binnen de afgesproken tijd én binnen het afgesproken budget. Dat noem ik waterslagkracht. Inmiddels hebben we een tweede bestuursakkoord getekend voor 2009-2013. De voortgang ligt op schema. Naast het blijven werken aan waterveiligheid is de belangrijkste prioriteit de verwerving van gronden voor de EHS, voor de daadwerkelijke realisatie van de natte natuurparels. Er is ook stilgestaan bij de zoetwatervoorziening en verziltingsproblematiek in West Brabant. Er ligt hier nog een forse opgave voor de waterschappen.

De economische malaise werpt wel een schaduw over de voortgang in de komende jaren. Het Rijk bekijkt dit jaar of het afgesproken ILG-geld goed is besteed, of de voortgang voldoende is en hoeveel geld de provincies voor de komende jaren krijgen. Dat kon wel eens minder zijn. Dan zullen we met z’n allen moeten nadenken over hoe het verder moet met de uitvoering: minder projecten, later klaar of anders uitgevoerd. “Slim en slank” zeggen we dan bij De Dommel.