Een alleenwonende betaalt 1 vervuilingseenheid. Wij wonen met twee personen en betalen 3 vervuilingseenheden. Hoe kan dat?

Voor woonruimten heeft de wetgever in het verleden uit doelmatigheidsoverwegingen de waterschappen een forfaitair systeem voorgeschreven. Dit wil zeggen dat een vast tarief wordt berekend, zonder dat rekening wordt gehouden met individuele omstandigheden. Er wordt slechts onderscheid gemaakt tussen woningen bewoond door één persoon en woningen bewoond door meer dan één persoon. Het aantal vervuilingseenheden is afgestemd op de gemiddelde woningbezetting van drie personen. Enige onbillijkheid ten opzichte van tweepersoonshuishoudens is hierbij door de wetgever aanvaard.

In de afgelopen jaren zijn diverse alternatieven voor het rechtvaardiger verdelen van de lasten bedacht. Eén ervan was het heffen van één vervuilingseenheid per bewoner. De politieke partijen waren hier echter tegen omdat dit voor grote gezinnen tot onevenredig hoge kosten zou leiden.

Een ander bedacht alternatief is het "waterspoor" (heffing gebaseerd op ingenomen water) waarmee in Medemblik is geëxperimenteerd. Het experiment bleek echter geen succes. Nadeel hierbij was dat de huishoudens niet hoger mochten worden belast als wanneer zij volgens het woonruimteforfait zouden worden belast. Landelijke invoering van het waterspoor heeft bovendien als ander nadeel dat een groot aantal woningen niet is voorzien van een eigen watermeter (bijvoorbeeld in flatgebouwen), waardoor heffing op basis van ingenomen water niet zonder meer mogelijk is.

Belangrijk aspect is ook de financiële kant. Een aparte heffing voor tweepersoonshuishoudens zal een algehele stijging van het tarief per vervuilingseenheid tot gevolg hebben omdat de waterschappen in die situatie de begrote inkomsten anders moeten verdelen.

Ondanks alle inspanningen is men er tot op heden nog niet in geslaagd een passend en haalbaar alternatief te vinden voor het huidige woonruimteforfait.